โชคดีผมเข้าวัดมาทัน นายมโน ตั้งแต่สมัยเขายังบวชเป็นพระอยู่...บอกได้คำเดียว ชีวิตผมได้เห็นคนเนรคุณตัวเป็นๆ ก็คนผู้นี้แหละ แล้วไม่เนรคุณเฉพาะวัดพระธรรมกาย ไปอยู่วัดไหนต่อไหนอีกหลายวัดก็เนรคุณเขาทุกวัด ใหม่ๆแต่ละวัดเขาสงสารรับไปอยู่ด้วย สุดท้ายก็อยู่ไม่ได้สักวัด ไม่เคยทำตามกฎระเบียบของวัดไหนเลย นิสัยประจำตัวของเขาคือ ด่า ว่า วิจารณ์ให้วัดที่ตัวเองอยู่เสียหาย จนต้องถูกเชิญออก สุดท้ายเป็นพระองค์แรก ที่ไม่มีวัดอยู่ ต้องออกไปอยู่อพาร์ทเมนต์ ผ้าเหลืองร้อนจัดแล้วก็ต้องสึกออกมาในที่สุด นิสัยเดิมๆก็ยังไม่เลิก แกว่งปากหาอบายตลอด เป็นคนมีความรู้นะ แต่หาความดีในตัวไม่เจอ...
บุคคลใด เมื่อได้อาศัยร่มเงาสาขาของต้นไม้ พักผ่อนอาศัย จากความเหนื่อยล้า เมื่อสมปรารถนาแล้ว หักก้านรานกิ่ง บุคคลนั้นได้ชื่อว่าเนรคุณ
ที่ทุ่งนาบ้านผม พ่อเลี้ยงหมาไว้สองตัว ชื่อไอ้ปิ่นทอง กับไอ้โจ แม่ให้มันกินข้าวคลุกหัวปลากับน้ำแกง ตามมีตามเกิด แค่ค่าข้าวก้นหม้อวันละสองมื้อ มันยังทำประโยชน์ให้กับพวกเราตั้งมากมาย เป็นเพื่อนเล่นสนุกสนานไปกับพวกตั้งแต่เด็กจนโต คอยเฝ้าบ้านให้ทั้ังวันทั้งคืน แถมยังช่วยชีวิตให้พ้นจากงูร้ายในป่าตั้งหลายหน ที่สำคัญไม่ว่าจะตีจะด่าจะว่ามันยังไง เจ็บปวดมันก็ร้อง...แต่ไม่เคยกัดเจ้าของ ที่ให้ข้าวให้น้ำมันมา...เห็นนายมโนในวันนี้ ผมนึกขอบคุณ ไอ้ปิ่นทองกับไอ้โจที่บ้าน ...ชีวิตพวกเอ็งแม้เป็นสัตว์เดรัจฉาน แต่ประเสริฐกว่าคนบางคนจริงๆ.....ผมไม่มีรูป แต่ท่านก็คงจะรู้ว่าผมหมายถึงใคร.
ใครมีบุญคุณกับเรา เราก็ต้องตอบแทน ไม่ใช่เป็นศิษย์คิดล้างครู เหมือนอย่างในมโน อย่างนี้ทำอะไรก็ไม่เจริญ ชีวิตมีแต่จะตกต่ำไปสู่อบาย น่าเสียดายความรู้ที่ร่ำเรียนมาจริงๆ
ตอบลบ